press

Μεσημβρινή (20/1/1994) : Βασίλης Αγγελικόπουλος –>>Μέσα σε πόλεις και σε κύματα συγχρόνως–>>Τα τραγούδια της Βουμβάκη,νέας κοπέλλας που ζει την εποχή της,ειναι ρυθμικά και σύγχρονα.Αλλά με εναν τρόπο που θα τον λέγαμε κλασσικά  ελληνικό : οι δυτικής καταγωγής ρυθμοί της οχι  μόνο δεν μαϊμουδίζουν τα διεθνή κοινόχρηστα ηχητικά σλόγκαν,οχι μόνο αποστρακίζουν κάθε υπερβολή και στείρο εντυπωσιασμό, αλλά παρουσιάζονται αφομοιωμένοι και διυλισμένοι απο προσωπικό, ποιητικό φίλτρο,πράγμα που τους προσδίδει καθαρότητα και φυσιογνωμία.     Υστερα είναι ο στίχος της.Στίχος που εκφράζει,φυσικά,τις σκέψεις και τις αγωνίες ενός νέου ανθρώπου,αλλά με εναν τρόπο που περνάει με ανεση από το μερικό στο γενικώτερο,απο το πεζό στο ποιητικό,από το συγκεκριμένο στο σύμβολο,από το αφηγηματικό στο επίγραμμα.Ο τρόπος ερμηνείας,τέλος,σφραγίζει με την ιδιομορφία του τον προσωπικό χαρακτήρα των τραγουδιών της Βουμβάκη:Μια δροσερή,ευχάριστη φωνή,κοριτσίστικη αλλά και στιβαρή συγχρόνως,που ανεπαισθήτως τραγουδά.Αφηγείται περισσότερο παρά τραγουδάει-κι ομως ακολουθεί αβίαστα τις μελωδικές γραμμές του τραγουδιού.Το ακαριαίο της στιγμής,οι μεταλλασσόμενες στο ρου του χρόνου σχέσεις,τα πράγματα γύρω μας που συνεχώς αλλάζουν,στη χώρα μας και στον κόσμο,και μέσα μας ακόμα,ο χρόνος:να το κυριώτερο χαρακτηριστικό της θεματολογίας των τραγουδιών.Το λίγο της ζωής και η σχετικότητα των πραγμάτων.Το φευγαλέο της υπαρξής μας.      Ανήσυχη δημιουργός,με σπουδές στην κλασσική μουσική (διδάσκει πιάνο), αλλά και με πάθος για τον πλούτο των ηχων που μπορούν να δώσουν τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μουσικά οργανα , ανοίγεται λίγο πιο πέρα απο την κλασσική δομή του τραγουδιού, με ταλέντο και αυστηρότητα επιλογών. Και , κυρίως , με την ειλικρίνεια του σύγχρονου δημιουργού.

Δίφωνο (12/1999) : Γιώργος Νοταράς–>>Πρόβες Αποχαιρετισμού–>>Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε εντοπίσει τη Μαρία Βουμβάκη στους Αγώνες της Καλαμάτας και της είχε αναθέσει αμέσως να κάνει εναν δίσκο για τον Σείριο.Ο δίσκος αυτός, ύστερα απο αρκετές αναβολές και λόγω των περιπετειών της υγείας του Μ.Χατζιδάκι, βγήκε τελικά το 1993 ,με τον τίτλο :Μέσα σε πόλεις και σε κύματα συγχρόνως.Συνέπεσε με μια δύσκολη εποχή για τον Σείριο και δεν ετυχε της προβολής που του αξιζε.Πέρασε σχεδόν απαρατήρητος,αλλά παραμένει ως σήμερα ενα απο τα καλύτερα ντεμπούτα που εχουν γίνει στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία.      Η Μαρία Βουμβάκη,πρόσωπο χαμηλού προφίλ αλλά με βαθιά γνώση του αντικειμένου της-σπουδαγμένη μουσικός-,φάνηκε, σε οσους τη γνωρίσαμε τότε , οτι δεν είχε σκοπό να συνεχίσει τη μάχη στη δισκογραφία.Σήμερα, 6 χρόνια μετά ,βγαίνει η καινούργια της δουλειά υλοποιώντας σε σημαντικό βαθμό τις υψηλού επιπέδου υποσχέσεις που είχε δώσει με την πρώτη της εμφάνιση.     Η νέα της πρόταση είναι ακόμη πιο ωριμη, σύνθετη και ουσιαστική ενώ ανήκει σε μια σπάνια κατηγορία των σημερινών δίσκων που ακούγονται στο σύνολό τους και εχουν λόγο γι αυτό. Η μουσική, ο στίχος,η φωνή της, αλλά και η επεξεργασία του υλικού της ειναι εντελώς ιδιαίτερα.Η   βάση της είναι τα keyboards, με μελετημένες παρεμβάσεις φυσικών οργάνων ,και το ολο στυλ αιθέριο αλλά γεμάτο μουσικότητα. Μια πρώτη εντύπωση δείχνει σοβαρές επιδράσεις από τη Λένα Πλάτωνος ,αλλά η Μαρία Βουμβάκη διαθέτει δική της προσωπικότητα και κατευθύνει το υλικό της σε μια περιοχή που της ανήκει αποκλειστικά,Βασικό της θέμα είναι ο ερωτας και οι προσωπικές σχέσεις ,δε διστάζει ομως να επεκταθεί σε γενικά και επικίνδυνα πεδία.Στους στίχουςυπάρχουν φράσεις οπως < η τάξη των αστών > , η <γενιά των θεωρητικών >,αλλά ο τρόπος που αποδίδονται κομμάτια τέτοιου είδους εποπτείας των πραγμάτων,σε ενα επίπεδο παραμυθένειας αφήγησης , σε παίρνει μαζί του.     Από κάποιο σημείο και μετά ,αισθάνεσαι το κάθε κομμάτι να ερχεται , μετά το προηγούμενο ,για να σε πάει πιο μακριά και να σε οδηγήσει στη μαγευτική ατμόσφαιρα του προτελευταίου κομματιού: Ενα δικό σου δωμάτιο , μια τιμητική αναφορά στη νουβέλλα της Βιρτζίνια Γουλφ. Το υλικό είναι ενιαίο , το εισπράτεις μιά κι εξω , και με το που τελειώνει εχεις την ισχυρή τάση να το ξανακούσεις ολόκληρο , απο την αρχή. Παράλληλα , με το κάθε ακουσμα κερδίζει ολο και περισσότερο .Μια δουλειά που δικαιώνει τη βασική αρχή για την οποία ο Μάνος Χατζιδάκις είχε φτιάξει τον Σείριο: Να ξαναποκτήσει ο δίσκος την πληρότητα και την ενότητα που του πρέπει

http://www.ποιείν.gr (29/12/2006) : Σπύρος Αραβανής–>>Το τερραίν του Παραδείσου–>>2006 και δίσκος με μελοποιημένη ποίηση του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (Το πέρασμά σου τα μεσάνυχτα απ’ την πόλη/κάτω από τα μαραμένα δέντρα ως τη θάλασσα/είναι για μένα βάλσαμο κι αγάπη), του Γιάννη Σκαρίμπα (Να ναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί/προς έναν δρόμο φιδωτό που σβει στα χάη), του Νίκου Καρούζου (Κανένας άγγελος δεν αρρωσταίνει/κι ούτε θέλει τόνωση/κανένας ίσκιος δεν είναι σ’ απομόνωση) και άλλων, σύγχρονων και μη, ποιητών ; Ακούγεται σαν σύντομο ανέκδοτο…        Και όμως είναι πραγματικότητα. Η Μαρία Βουμβάκη ρισκάρει και αναμετριέται με λόγο πυκνό και δυσνόητο και χωρίς -σε πολλά από τα ποιήματα, εξαιτίας του ελεύθερου στίχου τους- τις ευκολίες της μελοποίησης. Κυρίως όμως αναμετριέται με την βραδυκίνητη εποχή και τα δισκογραφικά βαρίδιά της. Αποδεικνύεται όμως γερή παίκτρια και το τελικό αποτέλεσμα είναι υπέρ της. Δίσκος χειροποίητος, με γερές δόσεις μελωδίας και με τραγουδιστική εκφορά μακριά από τη συνηθισμένη. Η Βουμβάκη απαγγέλει τραγουδιστά τα ποιήματα, τονίζει τα φωνήεντά τους και δίνει τη δική της, γυναικεία ματιά, συνδημιουργός με τις μελωδίες της, των ποιημάτων. Παρολ’ αυτά δεν ξέρω τι τύχη θα έχει στις δισκοθήκες του κόσμου και στα ραδιόφωνα αυτός ο δίσκος, ποιοί και πόσοι ανοικτόμυαλοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί θα τον παρουσιάσουν, πόσοι κριτικοί θα ασχοληθούν μαζί του, σε ποια περιοδικά θα διαφημιστεί…Οι εραστές της ποίησης ωστόσο έχουν μάθει να ζουν σαν τα λαγωνικά…Βρίσκονται σε διαρκή ετοιμότητα για το θήραμά τους…Οπότε δεν έχουν ανάγκη διαφημιστές και κράχτες